Het is maandag, the day after. Met een rustig duurloopje van driekwartier in het verschiet loop ik langs de molen van Formerum, bij toeristen beter bekend als de Koffiemolen. Ik ben er één keer binnen geweest. De uitbater -’type sokken in sandalen’- verdwijnt in een ruimte achter de bar om even later weer te verschijnen met een dienblad dubieus dampende mokken.
De Koffiemolen Terschelling
Koffie? Het brouwsel is equivalent aan het zwarte bocht dat ze in voetbalkantines schenken; een ware aanslag op maag en achterliggende ingewanden. Voor deze espressoliefhebber is dit de hel van Terschelling. Ik ga er hoogstens nog naar binnen voor een spoedbezoek aan het toilet …
Vlak voor het schelpenfietspad dat leidt naar het strand sla ik rechtsaf in de richting van Lies. Een man met een rood T-shirt fietst mij tegemoet. Hij lacht me vriendelijk toe en ik glimlach terug. Als hij mij passeert zie ik op zijn borst een grote gele stier met erboven de letters ”Espana”. Ach ja, we wisten het toch al? Het onderwatermonster uit Oberhausen heeft het vrijdag immers al voorspeld: Spanje wint de wereldbeker. Nu er een eind is gekomen aan al dat oranje gedoe kan de echte sport weer de ruimte krijgen. Nog twee weken kunnen we genieten van beklimmingen op de Alpen- en Pyreneeëncols. Alleen jammer dat Armstrong het niet kan bijbenen: is echt het laatste jaar dat we “Go Lance Go” op het Franse asfalt kunnen lezen?
Bij de schuur van Staatsbosbeheer sla ik linksaf richting het Formerumer bos. Heilige grond, want ik bevind mij op ongeveer kilometer 26 van het Berenloopparcours. Eerst een kilometer langs de bosrand om vervolgens over een glooiend schelpenpad door de duinen richting Formerum aan Zee te lopen. Behalve de alom aanwezige wind is het kraken van de schelpen onder mijn Asics het enige geluid. Een kiekendief cirkelt zijn rondjes boven de duinen, op zoek naar een argeloos slachtoffertje voor ontbijt. Voor zover ik weet gaat het in Nederland weer iets beter met deze roofvogel: er schijnt sprake te zijn van een lichte toename van het aantal broedparen.
Na een klein kwartier loop ik opnieuw richting bos over het fietspad langs de verharde weg. Vanwege het regenachtige weer staan er maar twee fietsen op de parkeerplaats bij de strandopgang. Gisteren, een tropische dag met een dikke dertig graden, kon je je fiets hier nauwelijks kwijt. De aanwezigheid van de grote aantallen vakantiegangers op het eiland vind ik niet storend, wel kan ik me behoorlijk ergeren aan de tientallen blikjes en drinkzakjes in de bermen.
Op de grens van duin en bos kies ik het voetpad aan de rechterkant van de weg. Het pad gaat hier en daar behoorlijk op en af. Soepel en licht pak ik de heuveltjes. Over vier maanden begint hier het echte afzien, bij kilometer dertig. Maar ik heb nog vier maanden, genoeg voor een gedegen voorbereiding. Nog vele kilometers te genieten.
Eenmaal uit het bos zie ik de contouren van een grote pijl die naar rechts wijst, richting Midsland. Maar vandaag loop ik rechtdoor richting Formerum en laat de gevreesde Koffiemolen links liggen. Straks een hete douche en een heerlijke espresso. Het leven is altijd mooi op dit eiland.
*) Zondag 12 juli 2010. Op 11 juli werd de finale van het wereldkampioenschap gespeeld tussen Nederland en Spanje. Na verlenging won Spanje met 0-1 en werd daarmee voor het eerst in haar geschiedenis wereldkampioen voetbal.