Natuurlijk staat 14 juni 2009 in mijn harde schijf gebeiteld. Een datum om nooit te vergeten. Duizenden, wat zeg je? Tienduizend hardlopers waagden zich aan een van de langere of kortere afstanden die wij voor ze georganiseerd hadden. Met ‘wij’ bedoel ik het bestuur van de Stichting Marathon Amersfoort 750 en de honderden vrijwilligers die hun zolen al ruim voor het klinken van het eerste startschot tot op de Gel hadden versleten.
Na twee jaar brainstormen, vergaderen, mailen, telefoneren, discussiëren en enthousiasmeren plofte in de Keistad een evenement neer dat geschiedenis heeft geschreven. Het grootste sportevenement ooit in Amersfoort georganiseerd. Volgens mij was iedere Amersfoorter op of onder het parcours te vinden en wie niet meedeed stond langs de kant (heeft de politie Eemland een verhoogd aantal inbraakmeldingen te verwerken gekregen die dag, of liepen de Zware Jongens ook mee?).
In de maanden voorafgaand aan de heilige datum konden de lokale sportwinkels de vraag naar loopschoenen en loopsetjes nauwelijks bijbenen. Ik zag mensen joggen waarvan ik wist dat ze voordien zelfs hun pakje Marlboro nog met auto haalden (hebben de Amersfoortse huisartsen significant minder patiënten op hun spreekuur gehad rond die bewuste maand?).
Twee jaar werken aan de voorbereiding, en op de dag suprême slechts enkele flarden kunnen opvangen van de gekte op de Stadsring, terwijl ik wat foto´s maakte. Die flarden hakten er overigens flink in. Emoties bij mij, emoties bij de toeschouwers en emoties bij de deelnemers.
Het is maar de vraag of een tweede editie net zoveel deelnemers trekt en net zoveel tranen van vreugde laat stromen. Maar als het waar is dat het loopvirus beresterk is en niemand zich in onze stad heeft laten vaccineren, staan er een volgende keer weer tienduizend lopers te wachten op een startschot in Amersfoort. Tienduizend-en-één. Want de volgende keer loop ik ook mee.
Ik wil geen flarden meer, ik wil 42 kilometer emotie.